ترا افسون چشمانم ز ره برده ست و می دانم

چرا بیهوده می گوئی، دل چون آهنی دارم

نمی دانی، نمی دانی، كه من جز چشم افسونگر

در این جام لبانم، باده مرد افكنی دارم

 

 

چرا بیهوده می كوشی كه بگریزی ز آغوشم

از این سوزنده تر هرگز نخواهی یافت آغوشی

نمی ترسی، نمی ترسی، كه بنویسند نامت را

به سنگ تیره گوری، شب غمناك خاموشی

 

 

بیا دنیا نمی ارزد باین پرهیز و این دوری

فدای لحظه ای شادی كن این رؤیای هستی را

لبت را بر لبم بگذار كز این ساغر پر می

چنان مستت كنم تا خود بدانی قدر مستی را

 

 

ترا افسون چشمانم ز ره برده است و می دانم

كه سرتاپا بسوز خواهشی بیمار می سوزی

دروغ است این اگر، پس آن دو چشم رازگویت را

چرا هر لحظه بر چشم من دیوانه می دوزی

مهم نیست چه سنی داری هنگام سلام کردن مادرت را در آغوش بگیر.

اگر کسی تو را پشت خط گذاشت تا به تلفن دیگری پاسخ دهد تلفن را قطع کن.
 

هیچوقت به کسی که غم سنگینی دارد نگو " می دانم چه حالی داری " چون در واقع نمی دانی.
 

یادت باشد گاهی اوقات بدست نیاوردن آنچه می خواهی نوعی شانس و اقبال است.
 

هیچوقت به یک مرد نگو موهایش در حال ریختن است. خودش این را می داند.
 

از صمیم قلب عشق بورز. ممکن است کمی لطمه ببینی،

اما تنها راه استفاده بهینه از حیات همین است.
 

در مورد موضوعی که درست متوجه نشده ای درست قضاوت نکن.
 

وقتی از تو سوالی را پرسیدند که نمی خواستی جوابش را بدهی، لبخند بزن و بگو:

"برای چه می خواهید بدانید؟"
 

هرگز موفقیت را پیش از موقع عیان نکن.
 

هیچوقت پایان فیلم ها و کتابهای خوب را برای دیگران تعریف نکن.
 

وقتی احساس خستگی می کنی اما ناچاری که به کارت ادامه بدهی، دست و صورتت را بشوی و یک جفت جوراب و یک پیراهن تمیز بپوش. آن وقت خواهی دید که نیروی دوباره

بدست آورده ای.
 

هرگز پیش از سخنرانی غذای سنگین نخور.
 

راحتی و خوشبختی را با هم اشتباه نکن.
 

هیچوقت از بازار کهنه فروشها وسیله برقی نخر.
 

شغلی را انتخاب کن که روحت را هم به اندازه حساب بانکی ات غنی سازد.
 

سعی کن از آن افرادی نباشی که می گویند : " آماده، هدف، آتش "
 

هر وقت فرصت کردی دست فرزندانت را در دست بگیر. به زودی زمانی خواهد رسید که او اجازه این کار را به تو نخواهد داد.
 

چتری با رنگ روشن بخر. پیدا کردنش در میان چتر های مشکی آسان است و به روزهای غمگین بارانی شادی و نشاط می بخشد.
 

وقتی کت و شلوار تیره به تن داری شیرینی شکری نخور.
 

هیچوقت در محل کار درمورد مشکلات خانوادگی ات صحبت نکن.
 

وقتی در راه مسافرت، هنگام ناهار به شهری می رسی رستورانی را که در میدان شهر است انتخاب کن.
 

در حمام آواز بخوان.
 

در روز تولدت درختی بکار.
 

طوری زندگی کن که هر وقت فرزندانت خوبی، مهربانی و بزرگواری دیدند، به یاد تو بیفتند.
 

بچه ها را بعد از تنبیه در آغوش بگیر.
 

فقط آن کتابهایی را امانت بده که از نداشتن شان ناراحت نمی شوی.
 

ساعتت را پنج دقیقه جلوتر تنظیم کن.
 

هنگام بازی با بچه ها بگذار تا آنها برنده شوند.
 

شیر کم چرب بنوش.
 

هرگز در هنگام گرسنگی به خرید مواد غذایی نرو. اضافه بر احتیاج خرید خواهی کرد.
 

فروتن باش، پیش از آنکه تو به دنیا بیایی خیلی از کارها انجام شده بود.
 

از کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد، بترس.
 

فراموش نکن که خوشبختی به سراغ کسانی می رود که برای رسیدن به آن تلاش می کنند

 چقدر دوستت دارم. خوبیهای کوچک تو چقدر برایم دلنشین هستند.

شاید اگر بار اولی بود که تو را میدیدم، با خود می اندیشیدم که زیبا

نیستی اما امروز تو واقعا زیبایی و چقدر مفتخرم از خودم که در عمق

نگاه ساده یک انسان ، پیچش زیبایی مرموزی را مییابم، یک دوست را.

در وجود دوستانه تو ، من هیچ رنگی از هوس را جستجو نمیکنم.

شکیبایی صدایت، آرامش تک تک سلولهای چهره ات، سلامت نگاهت

که میدانم گاهی سعی میکنی مرموز جلو دهی اش ، شیوه خاص

دوست داشتنت ، لحظه های دلجوییهای بزرگانه و یا دنجشهای

کودکانه ات ، دلتنگی نهفته در فشار دستهایت و تحسینهای

بازیگوشانه ات قلب مرا ربوده اند.

تو اهمیت می دهی ، اینرا دوست دارم. درست یا غلط احساس

میکنم توجه تو خوب است. حتی جر و بحثهای کوچکمان هم آرامش

نایبی را که تو میگیرم خط خطی نمیکنند.

 

این عشق نیست چون سوزاننده نیست، سبز است. چیزی ارزشمندتر

از عشق است. ارزش ماندن و شاهد بودن دارد. دوست دارم بر

لطافت برگهایش آرام گام بردارم، باشکوه او رشد کنم و برای نگه

داشتنش تلاش.